MARSJANIN
Załoga, nie traćcie się z oczu. Niech NASA będzie z was dumna.
- Jak tam, Watney? - Ucieszy was to,
że chociaż w sektorze 14-28 dominował grubszy żwir,
to w 29 cząstki są znacznie drobniejsze. Idealne do analizy chemicznej.
Czy wszyscy to słyszeli? Mark odkrył piach.
- Powiadomić media? - Co dziś robisz, Martinez?
Sprawdzasz, czy MAV stoi prosto?
Wizualna ocena
to podstawa powodzenia misji.
I zgłaszam, że MAV wciąż trzyma pion.
Watney, zamykaj kanał,
bo wcina ci się Martinez,
wszyscy was słyszymy, a ja się wkurzam.
Jasne. Martinez, dowódca prosi,
żebyś zamknął swój przemądrzały dziób.
Wolelibyśmy użyć innego przymiotnika.
- Beck mi właśnie ubliżył? - "Doktor Beck". Tak.
Z radością się teraz rozłączę. Wystarczy słowo dowódcy.
Johanssen, ciągłość łączności...
Rozłącz ich.
Nie.
Nie, przepraszam.
Przepraszam za rodaków, Vogel.
Przyjmuję.
Ilu potrzebujemy próbek?
Siedmiu. Po 100 gramów.
ZAGROŻENIE
Zbliża się burza piaskowa.
Proszę wracać. Musi to pani zobaczyć.
- Co się dzieje? - Idzie burza.
Zapowiadana.
Zdążymy wrócić.
Przysłali nowe dane szacunkowe. Burza będzie gwałtowniejsza.
Martinez, jak to wygląda?
Kiepsko.
NADCHODZI GWAŁTOWNA BURZA
"Średnica 1200 km, 24 stopnie, 41 minut".
Idzie na nas.
"Spodziewana siła to... 8600 newtonów"?
- Kiedy zarządzamy ewakuację? - Przy 7500.
Większa siła przechyli MAV-a.
- Odwrót? - Porzucamy zadanie.
Szacunki są w granicach błędu.
- Możemy to przeczekać. - I tak zróbmy.
Przeczekajmy.
Pani komandor?
- Gotowość do ewakuacji. - Pani komandor...
Kończymy. To rozkaz.
Martinez, ile minut do startu?
12.
Widzialność zerowa.
Namierzajcie mój skafander.
Gotowi?
Tak.
- Wszystko dobrze? - Tak!
10 stopni przechyłu, MAV padnie przy 12,3.
Może uda nam się tego uniknąć!
Jak?
Odczepimy kable z masztu
i zakotwiczymy o Rovera.
Uwaga!
Watney!
Zagrożenie. Rozszczelnienie skafandra.
Co jest?
- Dostał! - Watney, zgłoś się!
Słyszałem komunikat o dekompresji!
- Kiedy go widziałaś? - Nie wiem, gdzie jest!
- Parametry? - Jest off-line!
Brak łączności.
- Beck! - Tak?
Jak długo przeżyje przy dekompresji?
Niecałą minutę.
Do szeregu! Idziemy na zachód.
Mógł upaść, nie zadepczmy go.
Pani komandor...
10,5 stopni przechyłu.
Zagrożenie.
Przy tym wietrze zaraz dojdzie do 11.
Zrozumiałam.
Namierzajcie skafander Martineza.
Idźcie do śluzy i szykujcie się do startu.
A pani?
Jeszcze chwilę go poszukam. Ruszać się!
Szybko!
Watney!
Watney, zgłoś się!
Przechył: 11,6 stopnia.
Zaraz polecimy w dół.
Wtedy odpalaj!
- Myśli pani, że panią zostawię? - To rozkaz, Martinez.
Mark!
Mark! Słyszysz mnie?
Martinez, a radar odległościowy?
Namierzy Watneya?
Ma widzieć z orbity Hermesa, a nie kawałek metalu ze skafandra.
Próbuj.
Tak jest.
- Zgłupiała? IR nie widzi w burzy piaskowej. - Tonący brzytwy się chwyta.
Odległościówka nic nie rejestruje.
Nic?
Nie. Nawet Haba ledwo widzi.
Pewnie nie chce pani tego usłyszeć, ale Mark nie żyje.
Pani komandor!
Ej, pogięło cię?
Straciłem kolegę, nie chcę stracić dowódcy.
Brak stabliności.
Przewracamy się!
Pani komandor, proszę natychmiast wracać na statek!
13 stopni!
Nie wrócimy do pionu!
Jeszcze jeden trik, a potem wykonam rozkaz.
Odpalasz OMS?
Tak.
Pani komandor!
Idę.
Johanssen, szybko!
Mark!
11,5, stabilny.
Czekamy na rozkaz.
Gotowi do startu.
Pani komandor?
- Odpalać czy nie? - Odpalać.
Około godziny 4.30 standardowego czasu centralnego
nasze satelity zarejestrowały burzę zbliżającą się do stacji Ares 3 na Marsie.
O 6.45 burza przybrała na sile,
zmuszając nas do przerwania misji.
Dzięki szybkiej akcji komandor Lewis
astronauci Beck, Johanssen, Martinez i Vogel
dotarli bezpiecznie do MAV-a
i ewakuowali się o godzinie 7.28 czasu centralnego.
ASTRONAUCI WRACAJĄ DO DOMU
Niestety, w trakcie ewakuacji
astronauta Mark Watney zginął po uderzeniu odłamkami.
Dowódca i załoga
dotarli bezpiecznie do Hermesa i w chwili obecnej zmierzają na Ziemię.
Ale Mark Watney nie żyje.
Panie dyrektorze!
Poziom tlenu... krytyczny.
Ciśnienie stabilne.
Kurwa.
HAB LOGOWANIE DO DZIENNIKA
Dzień dobry, tu Mark Watney, astronauta.
Dokonuję tego zapisu dla potomnych,
na wypadek, gdybym nie przeżył.
Jest godzina 6.53. Mamy 19. sola.
No i... żyję.
Jak widać.
Ale myślę, że będzie to zaskoczeniem dla mojej załogi i dla NASA.
I pewnie dla całego świata, więc...
Niespodzianka!
Nie zginąłem 18. sola.
Domyślam się,
że ten oto fragment odłamał się od naszej głównej anteny komunikacyjnej
i przebił mój biomonitor.
Przedziurawił także i mnie.
Ale antena i krew uszczelniły z powrotem pęknięty skafander,
utrzymując mnie przy życiu, choć pewnie załoga uznała, że nie żyję.
Nie mogę nawiązać kontaktu z NASA.
A choćbym mógł, to i tak miną 4 lata,
zanim dotrze tu misja załogowa.
Hab umożliwi mi przeżycie 31 dni.
Jeśli padnie oksygenator, uduszę się,
jeśli nawali odzyskiwacz, umrę z pragnienia,
jeśli Hab się zawali, ulegnę implozji.
A jeśli jakimś cudem obejdzie się bez awarii,
to i tak skończy mi się prowiant.
Więc...
Tak.
Nie mam zamiaru tu umierać.
HAB KUCHNIA
32...
33...
34...
35, 36.
Kurczak słodkokwaśny.
SPUSZCZANIE PRÓŻNIOWE
NIE OTWIERAĆ PRZED DNIEM DZIĘKCZYNIENIA
Co my tu mamy?
Dobra, przeliczmy.
Nasza misja miała trwać 31 soli.
Dla bezpieczeństwa przysłano nam prowiant na 68 soli. Dla 6 osób.
Zostałem sam z zapasem na 300 soli.
Racjonowany wystarczy mi na 400 soli. A zatem
muszę wymyślić sposób na pozyskanie jedzenia na 3 kolejne lata.
Na planecie, na której nic nie rośnie.
Na całe szczęście...
jestem botanikiem.
Mars jeszcze się ukorzy przed moją botaniczną potęgą.
ODPADY ORGANICZNE
ZAGROŻENIE ODCHODY LUDZKIE
KAMERA SKAFANDRA WATNEYA
ŚLUZA POWIETRZNA HABA
Ciśnienie stabilne.
Szew zdjęty.
Pieprz się, Marsie.
HAB KUCHNIA
Johanssen, Jezu.
Jest problem z wodą.
Stworzyłem 126 metrów kwadratowych gleby.
Ale każdy metr sześcienny ziemi trzeba zasilić 40 litrami wody.
Muszę zająć się jej produkcją.
Dobrze, że znam przepis.
Mieszasz wodór z tlenem i grzejesz.
W MDV są setki litrów niewykorzystanej hydrazyny.
Po przepuszczeniu przez katalizator irydowy hydrazyna rozpada się na N2 i H2.
Przekieruję wodór na mały obszar
i podgrzeję...
Na szczęście w dziejach ludzkości
podpalanie wodoru nigdy nie miało fatalnych skutków.
NASA nie cierpi ognia.
Bo "ogień sprawia, że w kosmosie wszyscy giną".
Więc wszystko, co tu mamy, jest impregnowane.
Z chwalebnym wyjątkiem...
drobiazgów Martineza.
Wybacz, Martinez.
Nie chciałeś, żebym w nich grzebał? Trzeba mnie tu było nie zostawiać na śmierć.
A Ty chyba to pochwalasz, zważywszy na moją obecną sytuację.
Liczę na Ciebie.
No więc tak... Wysadziłem się.
Domyślam się,
że zapomniałem wziąć pod uwagę nadmiar wydychanego przeze mnie tlenu,
kiedy dokonywałem obliczeń.
Ponieważ jestem głupi.
Wezmę się z powrotem do pracy.
Kiedy tylko przestanie mi dzwonić w uszach.
Ciekawostka: tak właśnie powstało Laboratorium Napędu Odrzutowego.
Pięciu kolegów z Caltechu próbowało pozyskać paliwo rakietowe
i omal nie sfajczyło akademika. Zamiast ich wyrzucić,
zesłano ich na pobliską farmę i kazano pracować dalej.
A my mamy teraz program kosmiczny.
Witaj.
Mieliśmy szczęście, że trafił nam się taki astronauta.
I choć opłakujemy jego śmierć,
kobiety i mężczyźni z NASA będą dalej pracować
dla dobra swojej agencji.
DYREKTOR NASA
Ich praca będzie hołdem dla dokonań Marka,
a jego ofiara nie pójdzie na marne.
CENTRUM LOTÓW KOSMICZNYCH
SZEF MISJI MARSJAŃSKICH
Mam zaszczyt przemawiać nie tylko w imieniu NASA,
- ale i mieszkańców świata. - Bardzo piękna mowa.
- Autoryzujesz mi czas satelitarny? - Nic z tego.
Mamy fundusze na 5 misji,
namówię Kongres na szóstą.
- Nie. - Ewakuowali się po 18 solach.
Zostawili zapasy na pół misji.
To nam drastycznie obniży koszty.
Ustalę tylko, co ocalało.
Są inni chętni na czas satelitarny, w kolejce czekają dostawy dla Aresa 4.
Skupmy się na kraterze Schiaparellego.
Mamy tam 12 satelitów. Parę godzin...
Tu nie chodzi o czas, Vince.
Jesteśmy organizacją domeny publicznej.
Działajmy otwarcie.
Kierując satelity na Haba,
pokażę światu obraz zwłok Marka Watneya.
- Boisz się o PR? - Oczywiście.
Kolejna misja?
Kongres nie zrefinansuje nam nawet spinacza,
jeśli na 1. stronie gazety pokażę trupa astronauty.
On się już stamtąd nie ruszy, Teddy.
Nie rozłoży się. Zostanie tam na zawsze.
Meteorolodzy szacują, że po roku zasypie go piach.
Nie możemy tyle czekać.
Ares 5 wyleci po pięciu latach, mamy czas.
To może inaczej.
W tej chwili świat jest po naszej stronie.
Współczuje rodzinie Watneya.
Ares 6 mógłby ściągnąć tu jego szczątki.
Nie twierdzimy, że to cel misji. Sugerujemy, że to jej część. I tak to ustawiamy.
Większe wsparcie Kongresu. Ale nie możemy czekać roku.
Za rok będą to mieli w dupie.
CENTRUM KONTROLI LOTÓW KOSMICZNYCH
1.30 W NOCY
Vincent Kapoor?
SPRAWDŹ TE WSPÓŁRZĘDNE
6-2.
7-6-2.
Acidalia Planitia.
Co?
Ochrona?
Mindy Park, SatCon.
Proszę o połączenie z V. Kapoorem.
Tak, z nim.
Tak, to pilne!
2.30 W NOCY
To pewne?
Na 100%.
Bez kitu...
SZEF KONTAKTÓW Z MEDIAMI
Udowodnij mi to.
Po pierwsze...
zniknęły panele słoneczne.
Mógł je zmieść wiatr.
Cofnij. Popatrz na Rovera 2.
Lewis wyprowadziła go 17. sola
i podłączyła do ładowarki w Habie.
Ktoś go przesunął.
A ona zapomniała to zapisać.
Wątpię.
Najprościej spytać Lewis. Możemy się zaraz z nimi połączyć.
Nie.
Jeśli Watney przeżył, załoga nie może o tym wiedzieć.
Zataicie to?
Zostało im 10 miesięcy lotu.
Muszą być czujni i skupieni.
Uznali, że zginął.
I załamią się na wieść, że zostawili go tam żywego.
Przepraszam, ale to jakiś bezsens.
Co powiemy? "Droga Ameryko,
pamiętasz astronautę, którego uśmierciliśmy i opłakaliśmy?
Przeżył. Zostawiliśmy go na Marsie. Nasza skucha.
Z poważaniem, NASA".
Przecież nas zlinczują.
Co z opinią publiczną?
Mamy 24 godziny na opublikowanie zdjęć.
Z wyjaśnieniem, żeby nie snuli domysłów.
Tak jest.
Może źle liczę, ale umrze z głodu, zanim do niego dotrzemy.
Wyobrażacie sobie, co on tam przeżywa?
80 milionów km od domu. Myśli, że jest zupełnie sam.
Że go skreśliliśmy.
Jak to działa na psychikę?
Co sobie teraz myśli?
Z całą pewnością tu umrę,
jeśli będę skazany na słuchanie tej koszmarnej muzyki disco.
Boże, pani komandor, nie było nagrań z tego stulecia?
Nakręć się na rytm...
Nie, odmawiam nakręcania się na rytm.
Panie Sanders?
Czy podjęto próby kontaktu?
Pracujemy nad tym.
- Ma dość zapasów, żeby przetrwać? - Sprawdzimy to.
Co na to agencja? Poda się pan do dymisji?
Nie.
Panie dyrektorze!
Czas zacząć myśleć długofalowo.
Kolejna misja NASA to Ares 4.
Lądowanie w kraterze Schiaparellego.
3200 kilometrów stąd.
3200 kilometrów.
Za 4 lata, gdy przybędzie nowa załoga Ares, muszę tam czekać.
Czyli muszę dotrzeć do krateru.
I tu zaczynają się schody.
Mam jednego sprawnego Rovera, który po przejechaniu 35 kilometrów
wymaga ładowania w Habie.
To problem A.
Problem B...
Cała podróż potrwa plus minus 50 dni.
Więc muszę przeżyć 50 dni
we wnętrzu łazika z minimum aparatury podtrzymującej życie.
Okoliczności są przeciwko mnie. Pozostaje mi tylko jedna opcja.
Znaleźć, kurwa, naukowe rozwiązanie.
No dobra. Sukces.
Podwoiłem żywotność akumulatora, rozmontowując Rovera 1.
Ale jeśli będę korzystał z ogrzewania,
codziennie rozładuję akumulator do połowy.
A jeśli nie będę włączał ogrzewania,
powoli uśmiercą mnie prawa termodynamiki.
Bardzo bym chciał rozwiązać teraz ten dylemat, ale niestety
jaja mi zamarzły.
Nie mogę. Kończę na dziś.
Dobra wiadomość: chyba rozwiążę problem ogrzewania.
Zła: muszę odkopać radioizotopowy generator termoelektryczny.
Jeśli dobrze pamiętam szkolenie, jedno z zajęć miało temat:
"Nie wykopuj wielkiej skrzyni z plutonem, Mark".
RGT to serce statku kosmicznego, ale jeśli pierdyknie przy ludziach,
ludzie wyparują. Dlatego go zakopaliśmy.
I zatknęliśmy flagę,
żeby przez głupotę niechcący do niego nie podejść.
Ale jeśli go nie uszkodzę...
Omal nie powiedziałem na głos: "Będzie dobrze".
Nie jest już mi zimno.
Jasne, mógłbym myśleć, że jest mi ciepło,
ponieważ tuż za mną jedzie rozpadający się radioaktywny izotop,
ale w tej chwili mam większe zmartwienia.
Przejrzałem po kolei wszystkie pliki na osobistym dysku komandor Lewis.
I ogłaszam oficjalnie, że jest to najmmniej dyskotekowy utwór jaki ma.
- Tak. - Dokąd zmierza Watney?
Sądzimy, że szykuje się do podróży.
Przeprowadzał coraz trudniejsze próby,
wyjeżdżając Roverem 2 na coraz dalsze wypady.
Czemu opuszcza bezpieczne wnętrze Haba?
Chce się udać do wyrzutni Aresa 4,
by nawiązać z nami kontakt. Ale to ruletka.
Kazałbym mu siedzieć w miejscu
i zapewniłbym, że robimy wszystko, żeby ściągnąć go do kraju żywego.
Bardzo państwu dziękuję.
Nie mów: "ściągniemy go żywego".
Te wywiady nie są łatwe.
Boże broń, żebym mówił coś pozytywnego.
Annie.
Nie pokazywać Vincenta w TV. Jasne.
76 km? Dobrze przeczytałem?
Mnie pan pyta?
Tak.
Tak jest.
Mark przejechał 2 godziny,
a po postoju tyle samo z powrotem.
Stanął, żeby wymienić akumulatory.
Wziął oksygenator albo odzyskiwacz wody?
Co 41 godzin mamy 17-minutową przerwę.
Wymogi pracy na orbicie, więc
jest możliwość, że coś przeoczyliśmy.
Skrócić przerwę do 4 minut.
Możecie ingerować w tory satelitów i korygować orbity.
Załatwcie to.
Może p. Park niczego nie przeoczyła.
Zatem Mark nie zmierza do Aresa 4. Jeszcze.
Ale wie już, że jest to dla niego jedyna szansa.
Kiedy najwcześniej możemy tam coś posłać?
Przy obecnym ustawieniu planet? Za 9 miesięcy.
DYREKTOR LABORATORIUM NAPĘDU ODRZUTOWEGO
Pół roku zajmą nam przygotowania.
3 miesiące.
3?
Powiecie, że to niemożliwe. Wygłoszę mowę
o genialnych możliwościach waszej ekipy,
a pan dokona w głowie obliczeń i powie:
"Nadgodziny nas wykończą".
Nadgodziny nas wykończą.
Zaczynajcie.
Znajdę fundusze.
Musimy powiadomić załogę.
- Omawialiśmy to. - Ty to omawiałeś.
Ja decyduję, co dla załogi najlepsze.
Muszą wiedzieć.
Powiemy im, jak opracujemy plan. Inaczej to bez sensu.
Bruce ma 3 miesiące na przygotowanie misji.
Tylko to jest teraz ważne.
Postaramy się.
W przeciwnym razie Mark umrze.
Mija 48 soli od posadzenia ziemniaków,
czas na zbiory i ponowne sadzenie.
Urosły nadspodziewanie dobrze.
Mam teraz 400 zdrowych okazów.
Wykopałem bulwy, uważając, żeby nie zniszczyć roślin.
Mniejszymi obsadzę pole, większe będą moim pożywieniem.
Ekologiczne, organiczne marsjańskie ziemniaki.
Rarytas, co?
To i tak bez znaczenia,
jeśli nie nawiążę łączności z NASA.
Wiem, co zrobię.
- Przemieszcza się. - Dokąd on jedzie?
Od 13 dni nie zmienił kursu.
Nie zbliża się do Aresa 4.
Mógł zrezygnować
z najkrótszej trasy, żeby ominąć jakąś przeszkodę.
Jaką?
To Acidalia Planitia, nie ma tam nic prócz...
Czego?
Potrzebuję mapy.
Tak.
- Co to ma być? - Spokojnie.
Mogę pożyczyć? Gdzie jest Hab?
31 stopni 2' N, 28 stopni 5' W.
A Watney?
Tu.
Dobra. Wiem, dokąd jedzie.
Muszę wsiąść w samolot.
LABORATORIUM NAPĘDU ODRZUTOWEGO
- Jak tam? - Miło cię widzieć.
- Dobrze się leciało? - Tak.
Jest w magazynie, tuż za rogiem.
Są szanse, że Mark go uruchomi?
Trudno powiedzieć. Straciliśmy łączność w 1997 r.
Prawdopodobnie padły akumulatory.
Ale i tak działał 3 razy dłużej, niż ktokolwiek przewidywał.
I dobrze. Chcę tylko pogadać z ludźmi, którzy tu wtedy byli.
Już tu są. Koledzy.
Vincent Kapoor,
dyrektor misji marsjańskich.
Obecna ekipa...
i ekipa z 1997 roku.
- To replika? - Tak.
Popatrzmy.
Pathfinder.
No, no...
Cholera. Dobra.
"Status. Szukam sygnału telemetrycznego".
Dobra... Jest sygnał.
Aparat.
Mamy obraz.
"Czy odbieracie mój przekaz?".
"Tak. Nie".
Dobra. Obiektyw na "Tak".
32 minuty w obie strony.
On może zadawać pytania,
my - przesuwać obiektyw.
To nie zlot mistrzów ciętej riposty.
- Żartujesz? - Tim,
- nakieruj aparat. - Już.
Nakierowuję aparat.
Tak!
I kolejne schody.
Musimy odbyć kilka specjalistycznych rozmów o inżynierii astrofizycznej
za pomocą aparatu fotograficznego
z 1996 roku.
Na szczęście
aparat się obraca.
Stworzę alfabet.
To nie może być nasz alfabet.
360 stopni i 26 znaki plus karta pytań, to 13 stopni na jedno pole.
Stanowczo za mało. Nie sposób określić, co wskazuje obiektyw.
System szesnastkowy.
W nim cała nadzieja.
Założyłem, że ktoś z was miał pod ręką tabelę kodów ASCII.
I nie myliłem się.
Panie i panowie, oto supernerd: Beth Johanssen.
W której laptopie był także Zork II
i Skórzane Boginie z Fobosa.
Serio, Johanssen,
masz tu muzeum samotności.
Nie marudzę.
Tak!
Bo co ja wiem o samotności?
Wiem, co z tego będzie.
"F, O".
"7, W".
JAK PRZEŻYŁEM
Vincent.
Vincent, obudź się.
ŻYJĘ
PRZEBITY PRZEZ ANTENĘ BIOMONITOR ZNISZCZONY
ZAŁOGA MOGŁA UZNAĆ, ŻE NIE ŻYJĘ NIE ICH WINA
Kiedy zaczęliśmy prowadzić poważne rozmowy,
mądrale z NASA podpowiedzieli mi, jak zhackować Rovera,
żeby się dogadał z Pathfinderem.
Wystarczy fragmencik kodu,
20 poleceń z systemu operacyjnego łazika,
i NASA przestawi Rovera na częstotliwość Pathfindera.
Możemy działać.
"Mark...
tu Vincent Kapoor.
Obserwujemy cię od 54. sola.
Kibicuje ci cały świat.
Brawa za odszukanie Pathfindera.
Planujemy akcję ratowniczą.
W tym samym czasie szykujemy misję dostawczą,
żebyś miał co jeść do czasu lądowania Aresa 4".
Mark, tu Vincent Kapoor. Obserwujemy cię od 54. sola...
Brawa za odszukanie Pathfindera.
Miło mi to słyszeć.
"Miło mi to słyszeć. Fajnie, że nie umrę".
Jak załoga?
"Jak załoga?
Jak zareagowali na to, że żyję?".
Odbieracie mój sygnał? Mark.
Dacie nam odetchnąć?
Ja?
Tak, ty.
Sekundkę.
Napisz mu.
"Nie poinformowaliśmy jeszcze załogi,
że przeżyłeś.
Muszą się skupić na obecnej misji".
Nie poinformowaliśmy jeszcze załogi...
Co takiego, kurwa?
Co, kurwa?
Pisze: "Nie wiedzą, że żyję?
Co jest...". Słowo na K.
Słowo na K i "mać". Słowo na K, "co z wami?".
"Nie wyrażaj się, proszę.
To, co piszesz, jest nadawane na żywo
na cały świat".
Tak?
O Boże.
Tak, panie prezydencie. Żyje w potwornym stresie.
Pracujemy nad tym.
Nie mówił tego szczerze.
Dziękuję.
Mark ma rację.
Im dłużej zwlekamy, tym gorzej. Trzeba ich powiadomić.
Mówisz to, bo Vincent jest w Pasadenie
i nie może oponować.
Nie muszę się tłumaczyć Vincentowi. I nikomu innemu.
Już pora, Teddy.
HERMES 4 MIESIĄCE PO OPUSZCZENIU MARSA
Pani komandor?
Słucham.
Zrzut danych prawie gotowy.
Zrozumiałam. Już idę.
Spieszy ci się.
Tak.
Mój synek skończył wczoraj 3 latka.
Czekam na zdjęcia z imprezy.
Korespondencja osobista. Przesyłam do waszych laptopów.
Wolę nie czytać fetyszystycznych niemieckich maili Vogla.
To update telemetrii.
Cokolwiek cię kręci.
Wiadomość wideo.
Do całej załogi.
Odtwórz. Chodźcie.
Wchodzę w te telemetryczne balety.
Witam. Tu Mitch Henderson.
Mam pewną wiadomość.
Nie będę się bawił w subtelności.
Mark Watney żyje.
Boże...
Wiem, że to dla was zaskoczenie i macie pewnie mnóstwo pytań.
Ale oto podstawowe fakty.
Mark żyje i jest zdrowy.
Odkryliśmy to 2 miesiące temu, ale postanowiliśmy wam tego nie mówić.
- Tak długo? - Boże!
Byłem przeciwny tej decyzji.
Ale dziś was o tym Informujemy, ponieważ
mamy już z nim kontakt
oraz realny plan akcji ratunkowej.
Prześlemy wam pełne sprawozdanie z tego, co się wydarzyło.
Nie zawiniliście.
Mark podkreśla to w każdym połączeniu.
Więc... tak...
Spróbujcie teraz ochłonąć.
Jeśli macie pytania, dajcie znać, odpowiemy na wszystkie.
Dobra. Bez odbioru.
Kurde, przeżył.
- Zostawiłam go. - Nie.
- Ewakuowaliśmy się razem. - Wy wykonywaliście rozkazy.
Ja go zostawiłam.
Odkąd mogą ze mną gadać, nawijają na okrągło.
Żądają aktualizacji danych systemów,
a cały tabun ludzi próbuje mikrozarządzać moimi uprawami.
Niesamowite.
Nie chcę wyjść na zarozumialca,
ale na tej planecie nie ma lepszego botanika.
Wielki plus możliwości porozumiewania się z NASA
to maile.
Dostaję ich masę, jak na Hermesie. Sam prezydent do mnie napisał.
Ale najbardziej ucieszył mnie list
z uniwerku w Chicago, mojej alma mater.
Napisali, że jeśli zbierzesz gdzieś plony,
stajesz się kolonizatorem.
A zatem... teoretycznie rzecz biorąc... skolonizowałem Marsa.
Nie podskoczysz mi, Neilu Armstrongu.
Z innych wieści: przyszła prośba,
żebym podczas kolejnego połączenia zapozował do zdjęcia.
Nie wiem, czy mam to zrobić w stylu "pamiątki z liceum"
czy "zalotnej pierwszej naiwnej".
Ale... nie wiem, czy w skafandrze to wypali.
Co on robi?
Prosiłam o zdjęcie, a on zgrywa Fonza?
Ciesz się, że coś masz.
Wiesz, że nie mogę tego wykorzystać. Muszę mieć zdjęcie twarzy.
Może zdjąć hełmofon,
ale wtedy wykituje.
Zdjęcie ma towarzyszyć opisowi akcji ratowniczej.
Chcę ogłosić, że za rok poślemy mu zapasy
w manewrze Hohmanna.
Bruce, dotrzymacie terminu?
Będzie ciężko, ale zdążymy.
9 miesięcy lotu w kosmosie. Sonda znajdzie się na Marsie w 868. solu.
A ekspertyza botaników?
Szacują, że plony Marka wystarczą do 912. sola.
Z bólem konstatują, że świetnie sobie radzi.
Z bólem?
Mark każe im się kochać,
kiedy kwestionują jego decyzje.
Utemperuj go, Vincent. Nie stać nas na nieporozumienia.
Cienki margines.
Ma prowiant na 912 soli, my będziemy tam w 868. solu.
Zakładając, że nic nie nawali.
UWAGA! WYSOKIE NAPIĘCIE
HAB ŚLUZA
AWARIA
Rozszczelnienie skafandra.
Poziom tlenu... krytyczny.
Poziom tlenu... 10%.
Poziom tlenu... 5%.
Ciśnienie w skafandrze stabilne.
Ciśnienie stabilne.
Boże! Boże! Boże!
Uprawy zniszczone.
Spadek ciśnienia wygotował wodę.
Bakterie, które przetrwały, zabiła temperatura
po wystawieniu na działanie atmosfery.
Ile mu zostało?
Ma zapas ziemniaków, ale więcej już nie zasadzi.
Wystarczy mu na 200 soli.
A prowiantu ma na 409 soli?
Z ziemniakami na 609.
W 868 solu będzie już trupem.
Musimy jak najszybciej startować.
To zmieni czas podróży.
Pracujemy nad tym.
Według wstępnych szacunków lot potrwa 414 dni.
Dziś mija 135. sol.
Potrzebujemy 13 dni na montaż silników i przegląd,
czyli Bruce i jego ekipa mają... 47 dni na zbudowanie sondy.
Zadzwoń do Bruce'a. Przekaż mu wiadomość.
Muszę się przebrać.
"Drogi Marku,
jak widać NASA pozwala nam się z tobą komunikować.
A ja wyciągnąłem najkrótszą słomkę.
Wybacz, że cię zostawiliśmy na Marsie.
Ale jakoś cię, kurna, nie lubimy.
Poza tym bez ciebie zrobiło się na Hermesie przestronniej.
Wykonujemy na zmianę twoje obowiązki.
Ale w końcu botanika
to pseudonauka.
Jak Mars?".
Jak Mars?
"Drogi Martinezie, Mars ma się dobrze.
Wysadziłem niechcący Haba.
Niestety,
cała kolekcja disco pani Lewis pozostała nienaruszona".
"...kolekcja muzyki disco pani Lewis pozostała nienaruszona".
"Każdego dnia wychodzę na zewnątrz i podziwiam bezkres horyzontu".
"Bo mogę".
"Przekaż reszcie pozdrowienia".
"Jasne, stary".
Ciśnienie stabilne.
5, 10...
15, 20, 30, 35...
40.
52.
LABORATORIUM NAPĘDU ODRZUTOWEGO
Rich.
Wstawaj.
INŻYNIER ASTRODYNAMIKI
Proszą o podanie kursu sondy.
A która jest?
3.42.
Bierzemy się za to od dupy strony,
ale przy tylu niewiadomych nie możemy ustalić daty startu.
Spokojnie.
Tak czy siak, dotrą na Marsa za 414 dni.
Drobne różnice w długości ciągu, identyczne zużycie paliwa.
Kiepska pora na start, co?
Tak. Kiepska pozycja Ziemi względem Marsa.
Byłoby prościej, gdybyście...
Gdybyśmy co?
Potrzebuję więcej kawy.
- W porządku? - To nic.
Co byłoby prostsze?
Ale kojarzysz, że jestem szefem?
Zadajmy sobie kosztowne pytanie:
Czy sonda będzie gotowa?
- Mamy opóźnienie. - Jakie?
15 dni. Mogę to zrobić w 15 dni.
Wygospodarujmy 15 dni. 13 dni na montaż.
- Da radę to skrócić? - Wystarczą 3 dni.
- Uwiniemy się w 2? - Da się załatwić.
10 dni na przegląd.
Jak często ujawnia usterkę?
Mamy olać przegląd?
Pytam, jak często ujawnia usterkę.
Raz na 20 razy.
- I wtedy opóźniamy start. - Za duże ryzyko.
Znacie bezpieczniejszy sposób pozyskania czasu?
4 dodatkowe dni racjonowania żywności.
Dociągniemy do 15.
I odwołamy przegląd.
- Jak to się wyda... - Biorę to na siebie. Macie 2 tygodnie.
Do roboty.
Teraz muszę dotrwać do przybycia sondy z nowym zapasem żywności.
Pokazać wam minimalną dawkę kalorii?
Standardowa racja.
Ale zamiast 3 sztuk każdego dnia
konsumuję jedną sztukę co 3 dni.
A teraz proszą mnie...
bym zrobił tak.
Chodzi o to,
żeby "prowiantu wystarczyło na dodatkowe 4 dni".
Chuj mnie strzeli.
Okraszę swój ziemniaczek pokruszonym vicodinem.
I nikt mi tego nie zabroni.
Mija 7 dni odkąd skończył mi się keczup.
LABORATORIUM NAPĘDU ODRZUTOWEGO SONDA IRIS
4 TYGODNIE PÓŹNIEJ
Do góry! Dobrze.
Teraz tutaj.
Napisem w górę.
PRZYLĄDEK CANAVERAL START SONDY IRIS
Tu szef kontroli lotu. Sprawdź gotowość do startu.
Sprawdzam gotowość do startu.
Wierzysz w Boga, Vincent?
Tak.
Ojciec był hinduistą, mama jest baptystką. Więc tak.
W paru z nich wierzę.
Liczymy na każdą pomoc.
Systemy sprawdzone.
Kontrola lotu.
Rozpocząć procedurę startu.
Odliczam.
10... 9...
8...
7... 6...
Odpalić silniki.
4... 3...
2...
1...
I start!
Dobry ciąg.
Pełna sprawność.
Wartości prawidłowe.
Idzie jak po maśle. Odczyty dobre.
Jakieś drgania.
Słucham?
Bardzo silna precesja.
Jest dobrze?
Wartości alarmowe.
Obraca się z 17-stopniową precesją.
Co się dzieje?
Przeciążenie 7 G.
Brak łączności.
Chryste...
Już po niej.
SatCon?
Satelity nic nie rejestrują.
Brak łączności.
Niszczyciel Stockton zgłasza spadające szczątki.
Wszyscy pozostają na stanowiskach.
Blokada drzwi.
JAK TAM START? WATNEY
"Komandor Lewis,
chyba muszę prosić panią o przysługę.
Jeśli nie przeżyję, niech pani odwiedzi moich rodziców.
Będą chcieli posłuchać, co się wydarzyło na Marsie.
Wiem, że to przykre.
Ciężko będzie rozmawiać z dwojgiem ludzi
o ich zmarłym synu.
Proszę o wiele.
Dlatego zwracam się do pani.
Nie poddaję się jeszcze.
Ale musimy być przygotowani na każdą ewentualność.
Proszę im powiedzieć...
że kocham to, co robię.
I jestem w tym dobry.
I że umieram...
w imię czegoś wielkiego...
i pięknego.
I większego ode mnie.
I że potrafię się z tym pogodzić.
I proszę im powiedzieć,
że dziękuję im za to, że byli moimi rodzicami".
Zastąpiliśmy standardowe racje kostkami białkowymi.
Wartości ciągu przy starcie i równoczesne drgania boczne
spowodowały ich roztopienie, zakłócając równomierne ułożenie ładunku.
Nie przewidziano tego podczas przeglądu?
Chcąc wystartować zgodnie z planem, przyspieszyliśmy.
Ich astronauta umrze.
GŁÓWNY BADACZ CNSA
Są inne metody.
ZASTĘPCA GŁÓWNEGO BADACZA CNSA
...rakieta nośna Taiyang Shen. Sprawdziliśmy dane.
Ma dość paliwa, żeby wejść na orbitę Marsa.
Czemu NASA milczy?
Oni nie wiedzą.
To nasza tajna technologia.
Więc jeśli nic nie zrobimy...
Świat nigdy się nie dowie, że mogliśmy pomóc.
Więc powiedzmy, gwoli ścisłości, że decydujemy się im pomóc.
Oddamy rakietę nośną i nie wystrzelimy Taiyang Shen.
Ale musi to pozostać między naukowcami. W ramach kooperacji agencji kosmicznych.
Tak.
Tak, rozumiem.
Dziękuję.
Tak!
Dobra.
Dzięki mojemu wujkowi z Chin mamy jeszcze jedną szansę.
Zbudowaliśmy sondę Iris w 62 dni.
Teraz spróbujemy to zrobić w 28 dni.
PLEIADES SUPERKOMPUTER NASA
OBLICZENIA ZGODNE
Olać system, przesyłamy tylko zaopatrzenie.
Możemy rozbić sondę.
Rozłącz się.
- A ty to... - Rich Purnell
z astrodynamiki, proszę się rozłączyć.
Dobra, dobra.
Oddzwonię.
Wiem, jak ocalić Marka Watneya.
Plan z sondą jest zbyt ryzykowny. Mam lepszy sposób.
- Astrodynamika? - Tak.
Co to jest operacja Elrond?
- Musiałem coś wymyślić. - "Elrond"?
To tajne spotkanie.
"Elrond" to tajne spotkanie?
Narada u Elronda we Władcy pierścieni.
Decydują,
że zniszczą Pierścień.
Skoro tak,
to poproszę o kryptonim Glorfindel.
Nie ciepię was.
Teddy jeszcze o tym nie wie?
A ty to...?
Rich Purnell, astrodynamika.
Powtórz, co mi mówiłeś.
Hermes może wrócić na Marsa przed 561. sola.
Jak?
Mogłabyś stanąć tutaj? Proszę.
Dzięki.
O tak. A ty...
mógłbyś stanąć tam?
Załóżmy, że ten zszywacz to Hermes. A ty jesteś...
Imię?
Teddy. Jestem dyrektorem NASA.
Super. Teddy, jesteś Ziemią.
Hermes podąża w twoją stronę,
rozpoczynając 1-miesięczne hamowanie.
Ale ja mam kontrpropozycję.
Przyspieszamy. Natychmiast. Żeby nie tracić prędkości.
Okrążamy Ziemię,
wykorzystując asystę grawitacyjną i modyfikując kurs.
A w tym czasie...
- przejmujemy ładunek... - Z Taiyang Shen.
Uzupełniamy zapasy i przyspieszamy w stronę Marsa.
Mars to ty.
Lecimy za szybko, żeby wejść na orbitę.
Mijamy go z bliska.
Po co, skoro nie zgarniemy Watneya?
Watney musiałby odpalić MAV-a.
A potem... wracamy do domu.
Wszystko wyliczyłem. Bez pudła.
- Rich? - Tak?
Wyjdź.
- Ma rację? - Tak.
Bruce, co ty na to?
Skoro Vincent tak mówi...
Musimy wykorzystać Taiyang Shen?
Czemu to aż takie ważne?
To jedyna szansa.
Albo dostawa przed przybyciem Aresa 4, albo zawracamy Hermesa.
W obu przypadkach użyjemy Taiyang Shen. Wybierzmy.
A załoga Hermesa?
Zażądamy od nich wydłużenia misji o 533 dni.
Nie zawahają się nawet przez sekundę.
A czy Hermes wytrzyma 533 dodatkowych dni?
Powinien.
Ma służyć do końca operacji Ares. Wyeksploatował połowę możliwości.
A jak coś nie wyjdzie...
Stracimy załogę.
Więc albo duże prawdopodobieństwo uśmiercenia jednej osoby,
albo niewielkie ryzyko zabicia szóstki? Trudna decyzja.
Nie my ją podejmiemy, tylko on.
Pieprzenie.
Ten wybór należy do komandor Lewis.
Mamy szansę sprowadzenia piątki astronautów na Ziemię.
Nie narażę ich życia.
Niech oni zdecydują.
Wybieramy 1. opcję.
Ty parszywy tchórzu.
- Johanssen? - Tak?
Mogę ci zakłócić czas wolny?
- Tak. - Gdzie jesteś?
Na siłowni.
Co tam?
Dostałem od żony maila. Temat: "Nasze dzieci".
Załącznik się nie otwiera.
Dobra. Chodźmy.
Popatrzmy.
To nie jest plik jpg...
Tekstowy ASCII.
Co to jest?
PARAMETRY MANEWRU RICHA PURNELLA
Rozumiesz coś?
Manewr Richa Purnella.
Manewr zmiany kursu Hermesa.
Misję kończy powrót na Ziemię 211 dni później.
To wykonalne?
Z obliczeń wynika, że tak.
Genialny kurs.
Więc po co te tajemnice?
Działalibyśmy wbrew decyzji NASA.
Bez dostawy zaopatrzenia zginiemy.
Więc możemy ich postawić pod ścianą.
No to... zrobimy to?
Gdyby to zależało ode mnie...
Przecież zależy, prawda?
Nie tym razem. NASA kategorycznie to odrzuciła.
W grę wchodzi bunt. Mocne słowo.
Zrobimy to razem albo wcale.
Nim odpowiesz, pomyśl o konsekwencjach.
Nie przejmiemy zaopatrzenia - zginiemy.
Spieprzymy asystę grawitacyjną - zginiemy.
Jeśli wszystko się uda,
wydłużymy misję o 533 dni.
533 dodatkowych dni, nim powrócimy do rodzin.
533 dni nieplanowanej i ryzykownej podróży międzyplanetarnej.
Jeśli misja się nie powiedzie, zginiemy.
- Wchodzę w to. - Powoli, kowboju.
Ty i ja możemy stanąć potem za to przed sądem wojskowym.
- No tak. - A pozostałych
już nigdy nie poślą w kosmos.
Dobra. Jeśli się zgodzimy, jak to będzie wyglądało?
- Wyznaczam kurs. - A zdalne sterowanie?
Mogą przejąć kontrolę z Ziemi.
Uniemożliwisz im to?
Hermes ma 4 komputery sterujące,
każdy podłączony pod 3 systemy łączności.
Ich wyłączenie to utrata telemetrii.
A bez komputerów nie da się sterować statkiem.
Musiałabym wszędzie dezaktywować zdalne sterowanie.
Obejść kod.
A w tłumaczeniu na zwykły język?
Dam radę.
Świetnie.
Decyzja musi być jednogłośna.
Jeśli to zrobimy, spędzimy w kosmosie ponad 900 dni.
To aż za dużo na jeden życiorys, więc...
Tak.
Jestem za.
Ratujmy go.
Johanssen?
Za.
Nieplanowana zmiana statusu Hermesa.
Czytaj.
"Houston, informujemy:
Rich Purnell to as nad asy".
Co?
Kontrola, tu nawigacja.
Hermes zboczył z kursu.
Powiadomić Hermesa. Nawigacja, szykujcie korektę.
Nie, to jest celowa zmiana kursu.
Co u diabła?
Może to jakiś błąd odczytu?
Nie ma takiej opcji.
Kiedy zmiana kursu stanie się nieodwracalna?
- Właśnie to obliczamy. - Kto to jest Rich Purnell?
Nie wiem.
Ustalcie, kim jest Rich Purnell.
Annie powiadomi rano media,
że decyzją NASA zawrócono Hermesa na Marsa.
Mądre posunięcie.
W danej sytuacji...
Ktokolwiek podsunął im ten manewr, przesłał jedynie informację.
Decyzję podjęła załoga.
Być może ich uśmierciłeś.
Walczymy o to samo. Jeśli coś nam nie wychodzi, świat zapomina, po co latamy.
Nasza obecność w kosmosie jest ważniejsza od życia jednostki.
Nie. Nie jest.
Kiedy już będzie po wszystkim, podasz się do dymisji.
Rozumiem.
Ściągnij naszych astronautów do domu.
Każda misja Ares wymaga zaopatrzenia na 3 lata.
NASA uznała, że prościej będzie
wysyłać część ładunku wcześniej.
Efekt jest taki, że MAV dla Aresa 4
czeka już w kraterze Schiaparellego.
Plan jest taki, żebym go wykorzystał, by wejść na orbitę
w chwili przelotu Hermesa,
a oni mnie przechwycą...
w kosmosie.
Więc mam 200 soli na wymyślenie,
jak zabrać sprzęt utrzymujący przy życiu...
oksygenator, odzyskiwacz wody, regulator atmosfery...
i przewieźć na miejsce.
Na szczęście najtęższe umysły na Ziemi,
praktycznie wszystkie mózgi planety,
próbują to rozwiązać. Wymyślili już to:
"Ponawiercaj dziury w dachu Rovera i przywal z całej siły głazem".
Dotrzemy do celu.
PLON 2
Żegnaj MARSIE
533 dni ponad plan?
I zgodziłeś się na to?
Zrobiłabyś to samo dla mnie.
Cheese. Powiedzcie: "Cheese".
Nie powiedział.
Powiedział: "Cheese"?
Cześć, skarbie.
Mam coś dla ciebie.
Skarb z pchlego targu.
Z pierwszego tłoczenia.
Nie!
Bez jednej rysy.
Bomba!
Z całym szacunkiem dla protokołu CNSA,
nie załatwialiśmy spraw w ten sposób
od misji Apolla 9.
Zrozumiał?
7 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Zastanowił mnie problem: prawo a Mars.
Żaden kraj nie może wysuwać roszczeń do miejsc poza Ziemią.
A poza terytorium jakiegoś państwa obowiązuje prawo morskie.
Więc Mars to wody międzynarodowe.
NASA to cywilna agencja rządowa USA. Właściciel Haba.
Poza Habem jestem na międzynarodowych wodach. I tu się zaczyna zabawa.
Ruszam w stronę krateru,
gdzie zarekwiruję lądownik Aresa 4.
Nikt nie da mi na to pozwolenia,
póki się nie znajdę w Aresie 4.
Przejmę bez zezwolenia
jednostkę na wodach międzynarodowych.
A taki czyn wedle wszystkich reguł podpada pod piractwo.
Mark Watney, kosmiczny korsarz.
wyłączanie systemów
systemy wyłączone
Kosmiczny korsarz.
Niezależnie od obranego kierunku wszędzie jestem pionierem.
Dziwne uczucie.
Wysiadam z Rovera - nikogo tu jeszcze nie było.
Wspinam się na wzgórze - jestem pierwszy.
Przez 4,5 miliarda lat nikogo tu nie było.
I nagle - ja.
Pierwszy człowiek sam na sam z planetą.
Jak z nim?
Jak na razie super.
Trzyma się harmonogramu.
Przejeżdża 4 godziny przed południem,
wykłada panele słoneczne, czeka 13 godzin, aż się naładują,
w tym czasie się wysypia, a potem rusza dalej.
Ale jak się czuje?
Każe się tytułować kapitanem Blondobrodym.
- Na Marsie obowiązuje prawo morskie... - Wiem, wyjaśnił nam.
Gdzie on jest?
Tutaj.
Tu.
Zacznę od stwierdzenia, że nie będziesz tym zachwycony.
Serio?
Jest problem z prędkością przejęcia.
Hermes... nie może wejść na orbitę Marsa.
Inaczej zabraknie im paliwa na powrót.
MAV-a przystosowano do wejść na niską orbitę Marsa.
Więc jeśli Mark ma uciec z pola grawitacyjnego Marsa
i dotrzeć do Hermesa...
- Musi przyspieszyć. - Tak.
Trzeba odciążyć MAV-a.
I to mocno. O 5 ton.
- To wykonalne? - Część da się załatwić od ręki.
Miało tam trafić 500 kg próbek.
Nie trafi.
Będzie jeden pasażer zamiast sześciu.
Mniej sprzętu. Kolejnych 500 kg.
Minus system podtrzymywania życia.
Mark włoży skafander EVA.
Nie utrudni mu to obsługi instrumentów?
Nie będzie ich dotykał.
Martinez będzie sterował MAV-em z Hermesa.
Nie robiliśmy tego z jednostkami załogowymi.
Ale cieszę się, że zbadamy nowe możliwości.
Przy zdalnym sterowaniu nie potrzebujemy dodatkowych systemów łączności.
Moment.
Chcesz zdalnie sterować startem bez wsparcia systemu łączności?
Jeszcze nie doszedł do najgorszego.
No to już!
Musimy usunąć śluzę na dziobie, okna i cały panel 19.
- Chcesz zdjąć cały front? - Tak.
Sama śluza waży 400 kg.
I tak poślesz człowieka w kosmos?
Nie.
Zakryje dziurę płótnem z Habu.
Kadłub zapobiega ucieczce powietrza.
Atmosfera Marsa jest tak rzadka, że nic nam po opływowości.
Kiedy opór powietrza zacznie się liczyć,
na zewnątrz nie będzie już powietrza.
Chcesz go posłać w kosmos pod plandeką?
Tak.
Mówić dalej?
Nie.
Czy to, k**wa, jakiś żart?
Myślisz, że pyta:
"Czy to jakiś żart?".
No wiesz...
A może raczej: "Czy to jakiś żart?".
Myślę, że to drugie.
Serio?
Albo pierwsze.
"Czy to jakiś żart?".
Tak, możliwe.
KRATER SCHIAPARELLEGO MIEJSCE LĄDOWANIA ARESA 4
Wiem, co robią.
I to dokładnie.
Powtarzają:
"Masz pobić rekord szybkości w kosmosie".
Jakby to było coś dobrego. Żebym nie myślał, że ich plan to paranoja.
Tak, pobiję rekord szybkości w dziejach lotów kosmicznych.
Bo odpalicie mnie w kabriolecie.
A nawet gorzej, bo nie będę mógł tym sterować.
A tak na marginesie... fizycy, opisując coś takiego jak przyspieszenie,
nie używają słowa "szybkość".
Czyli robią to w nadziei, że nie zgłoszę sprzeciwu
wobec tego wariactwa.
Bo zauroczy mnie zwrot: "rekord szybkości w kosmosie".
I zauroczył.
Nawet bardzo.
Ale tego im nie powiem.
Do roboty.
Beck i Vogel, do śluzy nr 2. Drzwi zewnętrzne otwarte przed startem MAV-a.
Martinez steruje MAV-em, Johanssen nadzoruje całość.
Kiedy współrzędne będą zgodne, Beck przejmie Watneya.
- Jesteśmy gotowi. - Jak go przechwycimy?
Powiązaliśmy wszystkie cumy w jedną linę. Ma 214 m długości.
MMU umożliwi mi swobodę ruchów.
Jaką utrzymasz prędkość względną?
Przechwycę MAV-a przy 5 m/sek.
10 m/sek to skakanie do jadącego pociągu. Przy większej prędkości możemy się minąć.
Liczmy na znos.
Lot potrwa 12 minut.
Będziemy mieli 52 minuty do przechwycenia.
Kiedy Mark wyłączy silniki,
będziemy znali punkt i prędkość przejęcia.
Vogel, osłaniasz Becka.
Jeśli dobrze pójdzie wciągniesz go na linie.
Jeśli coś nie wyjdzie, wyjdziesz po niego.
Tak.
Lecimy po kolegę.
Żegnaj MARSIE
Do znalazcy: proszę zadbać o Rovera. Ocalił mi życie. - Watney.
Narasta atmosfera napięcia i niepokoju.
Zgromadziło się tu mnóstwo osób.
Chcą się dowiedzieć, czy misja ratunkowa przyniesie Watneyowi ocalenie.
Mieli z nim jakiś kontakt, ale niezbyt rozległy.
Przypominam, że śledzimy rozwój wydarzeń na żywo.
Będziemy się starali informować was na bieżąco.
Posłuchajmy, jak NASA nawiązuje kontakt z M. Watneyem.
Co zrobi centrum kontroli w razie fiaska?
Nic nie zrobi.
Dzieli nas 12 minut świetlnych. Na każdą odpowiedź trzeba czekać 24 minuty.
Lot potrwa 12 minut, więc...
będą zdani na siebie.
SIEDZIBA CNSA, PEKIN
...sam na Marsie.
Za chwilę rozmowa z psychologiem...
Ciśnienie paliwa w normie.
Silniki zsynchronizowane.
Łączność doskonała.
Zaczynamy sprawdzian gotowości.
Kontrola lotu, tu Hermes na żywo. Trzymamy się harmonogramu.
Do startu zostały 2 minuty 10 sekund.
Jeszcze 2 minuty.
Jak ci tam?
Dobrze.
Nie mogę się doczekać.
- Dzięki, że po mnie wróciliście. - Staramy się.
Będą spore przeciążenia, więc możesz stracić przytomność.
Jesteś w rękach Martineza.
Byle nie kręcił beczek.
Dobra, MAV.
Łączność.
Jest.
Zdalne sterowanie.
Jest.
Odzyskiwanie.
Jest.
Backup.
Jest.
Pilot.
Jest.
Pilot.
Jest.
Zaczynamy.
Kontrola, możemy startować.
10...
- 9... - Silnik główny.
8...
7...
Zwalniam zaczepy cumujące.
5 sekund, trzymaj się.
Zaraz się widzimy.
4...
3...
2...
1.
Prędkość 741 m/sek.
Wysokość 1350 metrów.
- Za nisko. - MAV stawia mi opór.
Watney, słyszysz mnie?
Silniki odłączone.
Prędkość: 850, wysokość: 1843.
Poniżej docelowej.
O ile?
Sprawdzam.
Watney.
Słyszysz?
Pewnie zemdlał. 12 G to nie przelewki. Daj mu parę minut.
Jasne.
Wyłączenie za 3...
2... 1.
Wyłączenie.
Automatyczne naprowadzanie.
Potwierdzam.
Brak paliwa.
Watney?
Słyszysz?
Mamy jakiś problem z łącznością.
Mam zakłócenia.
Prędkość przejęcia to 11 m/sek.
Da się załatwić.
Odległość przy przejęciu...
68 km.
68 km?
Powiedziała "68 km"?
Weźcie się w garść, rozpracujcie problem.
Czas do przejęcia?
39 min 12 sek.
A gdyby skierować silniki w jedną stronę?
Zależy od tego, ile paliwa zostawiamy na późniejsze
modyfikacje wysokości.
Ile potrzebujesz?
Poradzę sobie, mając około 20% tego, co nam zostało.
Jeśli zużyjemy 75,5% pozostałego paliwa,
- zmniejszymy odległość do zera. - Zrób to.
Zaraz. Odległość będzie zerowa,
ale prędkość przejęcia wyniesie 42 m/sek.
O wiele za dużo.
No to zostanie nam 39 min na wymyślenie, jak wyhamować.
Martinez, silniki sterujące.
Zrozumiałem.
MAV do Hermesa.
Watney?
Jestem.
Podaj status.
Ból w klatce.
Połamane żebra.
A u was?
Sprężamy się. Doszło do komplikacji.
Zrozumiałem.
Jest bardzo źle?
Skorygowaliśmy zasięg przejęcia, ale mamy problem z prędkością.
Za duża?
42 m/sek.
No cóż...
Kurwa.
Pani komandor, mam pomysł.
Mów, Mark.
Jeśli uda mi się tu znaleźć ostry przedmiot,
przekłuję rękawicę skafandra EVA.
Uciekające powietrze da mi odrzut
i polecę do was.
Będzie mi łatwo operować dłonią.
To niewykonalne.
Nie oszacujesz momentu przejęcia, ledwo panując nad wektorem ciągu.
Tak, tak. To wszystko słuszne uwagi.
Ale... proszę pomyśleć o tym inaczej.
Będę fruwał jak Iron Man.
Pani komandor.
Manewr Iron Mana.
Zerwana łączność.
Pozostać w gotowości.
Może to nie jest najgorszy pomysł.
Raczej najgorszy w dziejach.
Nieprawda.
Atmosfera jako źródło ciągu.
A gdyby rozwalić VAL?
Chce pani otworzyć śluzę?
To nam da kopa.
I oderwie dziób statku.
Ucieknie nam powietrze, bez którego umrzemy.
Odetniemy mostek i pomieszczenie reaktora.
Resztę zassie próżnia.
- Vogel. - Słucham, pani komandor.
Chodź tutaj i skonstruuj bombę.
Słucham?
Jesteś chemikiem. Zrobisz bombę z tego, co mamy?
Pewnie tak.
Ale nadmienię, że odpalanie ładunku
na statku kosmicznym to koszmarny pomysł.
Zaraz! Robicie bombę beze mnie?
Zrozumiałam. Dasz radę?
Ja.
Houston, uwaga.
Chcemy rozszczelnić śluzę, żeby uzyskać ciąg wsteczny.
Beck, skafander. Dołącz do Johanssen w śluzie 1.
Otworzymy zewnętrzne drzwi.
Założysz ładunek na wewnętrznych.
A potem wrócisz do śluzy nr 2.
Zrozumiałem. Już się robi.
Wszedłem.
Zrozumiałam.
Vogel, gdzie jesteś?
W kuchni.
Pani komandor,
nie mogę pani na to pozwolić.
Przekłuję skafander.
Odpada.
Jestem egoistą.
Chcę, żeby potem pisali o mnie.
- Tylko o mnie. - Trzeba było zostawić go na Marsie.
- Cukier? - Tak.
Potrzymasz?
Ciekły tlen
i odplamiacz z zawartością amoniaku.
I mamy siłę rażenia równą pięciu laskom dynamitu.
Jak to aktywować?
Podłącz to do jednego z paneli oświetleniowych.
Ostrożnie.
Otworzyć śluzę 1.
Idę do Becka.
Oby to był dobry pomysł.
Jest.
Otwórz A-1.
Masz?
Ucieknij stąd, zanim wybuchnie.
Uważaj tam na siebie.
W kosmosie.
Nikomu o tym nie mów.
Ładunek założony.
Opuszczam śluzę nr 1.
Nawet przy optymalnym wyłomie w VAL-u
zmieni się kąt.
Odległość przejęcia? Johanssen?
W przybliżeniu 260 metrów.
Za daleko.
Pani komandor!
Martinez, zamknij drzwi!
Otwórz D-3.
I nie zamykaj.
Otwórz B-2.
Johanssen...
Czas od odpalenia do wybuchu?
15 sekund.
Umiemy jechać po bandzie.
Pani komandor.
Za duża odległość. Wychodzę.
- Dam radę. - Bez dyskusji.
Nie zaryzykuję utraty załoganta.
Beck wrócił. Johanssen, zdetonuj bombę.
10 sekund.
Uwaga.
5... 4...
3...
- Wytracimy prędkość. - 2...
...1.
Aktywuję panel 41.
Mostek wciąż odcięty.
Zniszczenia?
Nie teraz.
Prędkość względna?
12 m/sek.
Zrozumiałam.
Przypnij.
Gotowe.
Widzę MAV-a.
Zasięg?
Sprawdzam.
312 metrów.
Powiedziałaś "312"?
Super. Pomacham wam w locie.
Nic z tego. Jesteś za daleko.
Nie dam rady.
Wiem.
Beck, odepnij mnie.
Panuję nad sytuacją.
Mark, zgłoś się.
Zbliżam się.
Szlag.
Jaką mam prędkość względną?
5,2 m/sek.
Zrozumiałam. Koryguję kurs.
3,1 m/sek.
Do celu - 24 metrów.
11 metrów.
6 metrów.
Trzymaj się.
Mam go!
Mam go.
Brawo, Iron Manie.
Wciągaj.
Fajnie cię znów widzieć.
Masz...
masakryczny gust muzyczny.
Houston, tu Hermes.
Mamy go.
Watney jest bezpieczny.
Przejęli go w kosmosie.
Po wielu dniach dokonali czegoś, co uznawano za niewykonalne.
Misja zakończyła się sukcesem. Mark Watney został uratowany.
Chwyć go!
Hej, przystojniaczku.
Beck, zamknij właz.
Koledzy!
Houston, cała załoga na pokładzie.
To wielka chwila dla Ameryki, dla świata
i dla historii podboju kosmosu.
Niewiarygodne.
Boże.
Niewiarygodne.
Trochę capisz.
Od półtora roku się nie kąpałem.
Nie rozśmieszaj mnie, mam połamane żebra.
Witaj.
DZIEŃ 1
Witam kandydatów na astronautów.
Proszę o uwagę. To może wam uratować życie.
Wiem, co mówię.
Może parę kwestii wyjaśnię od razu.
Tak, przetrwałem na bezludnej planecie, uprawiając rośliny na własnym gównie.
Tak, to brzmi lepiej niż wygląda, więc nie wracajmy do tematu.
Ludzie często też pytają,
czy kiedy tam siedziałem, sam jak palec,
wiedzałem, że czeka mnie śmierć?
Tak. Wiedziałem.
I musicie to sobie uświadomić, bo to czeka i was.
Będziecie w kosmosie. A on nie jest skory do współpracy.
W którymś momencie zawodzi wszystko.
Wszystko. I pomyślicie: "To koniec.
Właśnie tak zginę".
Albo się z tym pogodzicie,
albo weźmiecie się do roboty.
I to wszystko.
Trzeba zacząć.
Dokonać obliczeń. Rozwiązać jeden problem,
a potem kolejny.
I kolejny. Określona liczba rozwiązań zapewni wam powrót do domu.
Dobra. Są pytania?
Po kontroli stanu gotowości
rozpoczniemy procedurę startu.
Załoga Aresa 5 dotrze do Hermesa po 48 minutach od wystrzelenia.
Przed nimi 414 dni podróży kosmicznej.
Czy od ostatniej wyprawy zmodyfikowaliście założenia?
Co chcecie tym razem osiągnąć?
Cel programu Ares pozostaje bez zmian.
Ale potem chcemy ściągnąć wszystkich na Ziemię jednocześnie.
- Statek sprawdzony. - Zrozumiałem.
Tu kontola lotu.
Możemy startować.
Zakończyliśmy ostatnie próby.
Jesteśmy gotowi do odpalenia Aresa 5.
20 sekund.
Odliczam.
10... 9...
Silnik główny.
7... 6... 5... 4...
3... 2... 1.
I rakieta poszła w górę. Załoga misji Ares 5
otwiera kolejny etap amerykańskiego podboju kosmosu.
Ciśnienie w normie.
Nieźle.
W pięć lat po ocaleniu Marka Watneya
Ares 5 startuje w stronę Marsa.
Więcej na temat Aresa 3 na stronie AresLive.com
Tłumaczenie: E. Gałązka-Salamon